Przedmiotem sprawy zakończonej dzisiejszym prawomocnym wyrokiem było wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu określającej warunki prowadzenia robót melioracyjnych, w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego. Po wznowieniu postępowania, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu decyzją z 26 kwietnia 2019 r. wniósł sprzeciw wobec realizacji przedsięwzięcia. Po wniesieniu odwołania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie decyzją z 31 lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 26 kwietnia 2019 r.

Skargę na decyzję z 31 lipca 2019 r. wniósł inwestor. Wyrokiem z 11 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z 31 lipca 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 26 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w sprawie istniały podstawy wznowienia postępowania.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosła organizacja społeczna oraz organ - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Wyrokiem z 26 marca 2024 r. III OSK 3411/21 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną organu jako wniesioną z uchybieniem terminu oraz oddalił skargę kasacyjną organizacji społecznej.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z 26 marca 2024 r. III OSK 3411/21 wskazując, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie.

W dzisiejszym wyroku w sprawie III OSK 1974/24 Naczelny Sąd Administracyjny wznowił postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie uznając, że skarga kasacyjna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została wniesiona w terminie i jednocześnie oddalił skargę kasacyjną tego organu.

NSA uznał, że ujawnienie w trakcie realizacji inwestycji przekroczenia deklarowanej powierzchni przekształconej (ponad 2 ha) nie stanowiło nowej okoliczności istniejącej w chwili wydania decyzji z 6 maja 2015 r., a więc nie mogło być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd podkreślił konieczność rozróżnienia wadliwości decyzji administracyjnej od jej nieprawidłowej realizacji, podkreślając, że naruszenia powstałe na etapie wykonywania decyzji powinny być przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania.

NSA nie podzielił także zarzutu kasacyjnego organu podnoszącego naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełniało wszystkie wymogi i umożliwiało kontrolę instancyjną. Sąd zaznaczył, że przepis ten nie może służyć do kwestionowania samej oceny prawnej. Ponadto NSA nie dopatrzył się naruszenia art. 153 p.p.s.a., akcentując, że na etapie wydawania decyzji inwestor deklarował parametry inwestycji, które nie kwalifikowały jej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a późniejsze odstępstwa nie świadczą o wadliwości samej decyzji określającej warunki prowadzenia robót melioracyjnych.

*Sprostowanie do informacji prasowych w związku z wyrokiem NSA z 14 kwietnia 2026 r. III OSK 1974/24 - link do sprostowania