W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczenie decyzji jako czynność materialno-techniczna nie może stanowić samodzielnego przedmiotu skargi na bezczynność.
W ocenie skarżącej brak prawidłowego doręczenia oznaczał, że decyzja nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, a tym samym sprawa nie została załatwiona w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, uznając, że skarga na bezczynność w przedmiocie doręczenia decyzji jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił to stanowisko, że skarga na bezczynność – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. – dotyczy prowadzenia postępowania jako całości, zmierzającego do wydania aktu lub podjęcia czynności, a nie poszczególnych elementów tego postępowania. Nie jest zatem dopuszczalne wyodrębnianie pojedynczych czynności procesowych, takich jak doręczenie decyzji, jako samodzielnego przedmiotu skargi na bezczynność.

NSA wskazał również, że doręczenie decyzji ma charakter czynności materialno-technicznej, która nie kształtuje praw ani obowiązków strony. Jej funkcją jest jedynie wywołanie skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminów procesowych. W konsekwencji ewentualne nieprawidłowości w doręczeniu mogą być badane w ramach kontroli legalności decyzji lub w toku postępowania odwoławczego, a nie w drodze odrębnej skargi na bezczynność.

NSA odniósł się także do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., wskazując, że przepis ten nie służy zaskarżaniu poszczególnych czynności w toku postępowania, lecz dotyczy bezczynności w sprawach, których rezultat (akt lub czynność) nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu. Nie może on stanowić podstawy do objęcia kontrolą sądu administracyjnego samej czynności doręczenia.

Link do orzeczenia