Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającym siedzibę i zarząd na terenie Polski oraz podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca posiada udziały w kapitałach spółek zagranicznych, tj. w słowackiej spółce s.r.o. i czeskiej spółce s.r.o. i rozważa w przyszłości zastosowanie opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek kapitałowych/ryczałtu od dochodów spółek (tzw. Estoński CIT). Skarżąca zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na pytanie: W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w uwarunkowaniach zaprezentowanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, posiadanie przez Wnioskodawcę (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) udziałów w kapitałach spółek zagranicznych, wyłącza (i wyłączać będzie w przyszłości) na podstawie art. 28j ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.p.d.o.p."), możliwość zastosowania przez Wnioskodawcę opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek (tzw. Estońskiego CIT).

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie przez Wnioskodawcę udziałów w kapitale spółek zagranicznych nie wyłącza i nie będzie wyłączać w przyszłości na podstawie art. 28j ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. możliwości zastosowania przez Wnioskodawcę opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek kapitałowych/ryczałtu od dochodów spółek (tzw. Estońskiego CIT), bowiem – mając na uwadze brzmienie art. 4a pkt 21 u.p.d.o.p. – katalog podmiotów, które można uznać za "spółkę" w rozumieniu u.p.d.o.p. jest katalogiem zamkniętym i nie została w nim wskazana spółka posiadająca osobowość prawną mająca siedzibę lub zarząd w innym państwie. Gdyby intencją ustawodawcy było objęcie pojęciem "spółki" również spółek posiadających osobowość prawną, mających siedzibę lub zarząd w innym państwie, zostałoby to wyrażone w treści art. 4a pkt 21 u.p.d.o.p. wprost, tak jak wskazane to zostało przez ustawodawcę wprost w treści w art. 4a pkt 21 lit. d u.p.d.o.p. w odniesieniu do zagranicznych spółek niemających osobowości prawnej.

W interpretacji indywidualnej z 9 marca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się z Wnioskodawcą, że spółki zagraniczne nie zostały ujęte przez ustawodawcę w katalogu podmiotów uznawanych za "spółkę", gdyż przytoczony powyżej art. 4a pkt 21 u.p.d.o.p. w żaden sposób nie zawęża kręgu spółek posiadających osobowość prawną tylko do spółek krajowych: wskazane we wniosku słowacka i czeska spółka (s.r.o.) w których udziały posiada Wnioskodawca, jako "spółki posiadające osobowość prawną" mieszczą się w art. 4a pkt 21 u.p.d.o.p. W konsekwencji, posiadanie przez Wnioskodawcę udziałów w kapitale spółek zagranicznych (słowackiej spółki s.r.o. i czeskiej spółki s.r.o.) wyłącza i będzie wyłączać w przyszłości na podstawie art. 28j ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. możliwość zastosowania przez Wnioskodawcę opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek (tzw. Estońskiego CIT).

Oddalając skargę spółki Sąd pierwszej instancji uznał stanowisko organu interpretacyjnego za prawidłowe. 

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki. W wyroku wyjaśniono, że przepis art. 4a pkt 21 (lit. a) u.p.d.o.p. nie zawęża kręgu spółek posiadających osobowość prawną tylko do spółek krajowych. Fakt, że w treści przepisu art. 4a pkt 21 lit. a u.p.d.o.p. nie zostały wymienione spółki posiadające zarząd lub siedzibę w innym państwie w sytuacji, gdy również nie zostały wymienione spółki posiadające zarząd lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza, że zarówno mające zarząd lub siedzibę w kraju jak również poza nim spółki posiadające osobowość prawną objęte są treścią tego przepisu (stanowią desygnat definicji zawartej w tym przepisie).

Link do orzeczenia

Sprawa dotyczyła umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska w związku z działalnością zakładu prowadzącego obróbkę kamienia. Podstawę tego rodzaju decyzji może stanowić art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

NSA wyjaśnił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 115a ustawy – Prawo ochrony środowiska ma na celu ochronę terenów wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w szczególności terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwalifikacja terenu następuje na podstawie jego faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania, z uwzględnieniem terenów sąsiednich. Dla uznania danego terenu za faktycznie zagospodarowany pod zabudowę mieszkaniową konieczne jest nie tylko faktyczne zamieszkiwanie, lecz również zgodność takiego wykorzystania z obowiązującym prawem. Oznacza to, że zabudowa musi być legalna, a w szczególności zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zmianie sposobu użytkowania. W konsekwencji brak decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania lokalu użytkowego na lokal mieszkalny wyklucza możliwość zakwalifikowania nieruchomości jako terenu zabudowy mieszkaniowej w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Ochrona przed hałasem nie może bowiem prowadzić do ograniczenia działalności gospodarczej prowadzonej zgodnie z prawem na terenach o charakterze przemysłowo-usługowym, w sytuacji gdy zabudowa mieszkaniowa powstała później i bez wymaganej w tym zakresie decyzji administracyjnej. Interesy osób korzystających z nieruchomości w sposób niezgodny z prawem nie mogą korzystać z wyższego poziomu ochrony niż interes przedsiębiorcy działającego na podstawie wymaganych zezwoleń. 

NSA wskazał również, że obszar oddziaływania zakładu może zostać ustalony w oparciu o wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych przez wyspecjalizowany organ, a brak szczegółowego zakwestionowania tych ustaleń przez stronę wyklucza skuteczne podważenie ich prawidłowości.

Link do orzeczenia

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji spółka akcyjna wskazała, że jest polskim rezydentem podatkowym i jednym z wiodących producentów specjalistycznych rozwiązań do automatyzacji i robotyzacji procesów produkcyjnych, głównie dla przemysłu samochodowego.

Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: u.p.d.o.p.) w postaci prac rozwojowych, o których mowa w art. 4a pkt 28 u.p.d.o.p., a pracami rozwojowymi w spółce są m. in. produkty realizowane w formie prototypu (maszyny i linie technologiczne projektowane na zamówienie) - prace projektowe, inżynierskie, programowe, wykonawcze, ustawcze, uruchomieniowe zapewniające funkcjonalność prototypu.

Na wezwanie organu interpretacyjnego wnioskodawca wyjaśnił, że wytworzony w trakcie prac rozwojowych prototyp linii technologicznej amortyzatorów jest zwieńczeniem podejmowanych prac rozwojowych w spółce. Jest to finalny efekt prowadzonych przez spółkę prac rozwojowych, który stanowi potwierdzenie, że podjęte przez spółkę działania i dokonane zmiany w ramach podejmowanych prac rozwojowych skutkowały wytworzeniem technologii umożliwiającej odbiorcom zwiększenie elastyczności produkcji.

W konsekwencji, zdaniem wnioskodawcy, koszty wytworzenia prototypu nie są samodzielną kategorią kosztów, ale zawierają się w kosztach związanych z podejmowanymi pracami rozwojowymi w spółce, które skutkowały wytworzeniem nowej ulepszonej technologii. Tym samym koszty wytworzenia prototypu to wydatki związane z podejmowanymi (wymienionymi w treści wniosku) pracami rozwojowymi. 

W tak opisanym stanie faktycznym spółka sformułowana pytanie: czy na wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej w postaci "prac rozwojowych" w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.p. należy również zaliczyć koszty poniesione na budowę prototypu?

W ocenie wnioskodawcy, wytworzony w trakcie prac rozwojowych prototyp linii technologicznej nie powinien być traktowany jako samodzielny środek trwały, ale koszty związane z jego wytworzeniem, jako koszty prac rozwojowych, powinny być rozliczone w ramach wartości niematerialnych i prawnych, będących zakończonymi z wynikiem pozytywnym pracami rozwojowymi, stosownie do art. 16b ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.p.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu, koszty związane z wytworzeniem prototypu nie powinny powiększać wartości ponoszonych prac rozwojowych. Wydatki na wytworzenie prototypu nie będą stanowić elementu wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej w postaci "prac rozwojowych". Wytworzony prototyp powstał bowiem w następstwie prowadzonych prac rozwojowych, a nie stanowi wydatku niezbędnego do wytworzenia opisanych we wniosku prac rozwojowych.

Uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną WSA w Warszawie nie podzielił stanowiska organu, że koszty powstania prototypu nie stanowią wydatku niezbędnego do wytworzenia opisanych we wniosku prac rozwojowych. Na wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej w postaci „prac rozwojowych" w rozumieniu art. 16b ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.p. należy więc zaliczyć koszty poniesione na budowę prototypu.

Oddalając skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wytworzenie prototypu jest niezbędnym elementem prowadzonych prac rozwojowych. Bez wytworzenia prototypu nie można byłoby uznać, że spółka zakończyła prace rozwojowe, które były przedmiotem projektu. Z treści wniosku nie wynika, aby strona skarżąca zajmowała się produkcją amortyzatorów, nie można więc domniemywać, ani zakładać, że stworzony prototyp linii produkcyjnej do ich wytwarzania mógłby mieć zastosowanie w jej działalności, a tym samym stanowić jej środek trwały.

Link do orzeczenia

W dzisiejszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi kasacyjne Prezesa Rady Ministrów od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. o sygnaturach akt: II SA/Wa 153/25, II SA/Wa 154/25, II SA/Wa 155/25, II SA/Wa 156/25, II SA/Wa 157/25, II SA/Wa 158/25, II SA/Wa 159/25, II SA/Wa 152/25. 

Wyroki te zapadły w sprawach ze skarg na decyzje Prezesa Rady Ministrów dotyczące cofnięcia poświadczeń bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o wskazanych w wyroku klauzulach.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, natomiast ze względu na informacje wrażliwe zawarte w uzasadnieniu wyroku, uzasadnienie to nie będzie podlegało publicznemu udostępnieniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sprawa dotyczyła stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego dla realizacji elektrowni wiatrowych. Wojewoda uznał, że lokalizacja elektrowni wiatrowych nie może nastąpić na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego, a ponadto zakwestionował zakres obszaru objętego projektem planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu nadzoru. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak wyrok Sądu I instancji oraz rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.

NSA wskazał, że zintegrowany plan inwestycyjny stanowi szczególny rodzaj miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie planu miejscowego. Jednocześnie jednak art. 37n ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ilekroć w przepisach ustaw lub przepisach odrębnych jest mowa o planie miejscowym lub miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należy przez to rozumieć również zintegrowany plan inwestycyjny.

W konsekwencji lokalizacja elektrowni wiatrowych może nastąpić również na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w art. 37ec ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten odrębnie reguluje sytuację, gdy zintegrowany plan inwestycyjny dotyczy wyłącznie lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii innych niż elektrownie wiatrowe, co oznacza, że ustawodawca dopuścił możliwość lokalizacji samych elektrowni wiatrowych na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego.

NSA wyjaśnił również, że choć zgodnie z art. 37ea ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zintegrowany plan inwestycyjny obejmuje wyłącznie teren inwestycji głównej oraz inwestycji uzupełniającej, to przy lokalizacji elektrowni wiatrowych należy uwzględnić również art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten wymaga bowiem, aby plan miejscowy przewidujący lokalizację elektrowni wiatrowej obejmował co najmniej obszar położony w odległości określonej w art. 4 ust. 1 tej ustawy, a więc co do zasady w odległości odpowiadającej dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej albo – jeżeli plan przewiduje inną odległość – nie mniejszej niż 700 metrów.

W konsekwencji w przypadku lokalizacji elektrowni wiatrowych na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego zakres inwestycji głównej powinien być określany z uwzględnieniem wymogów wynikających z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Link do orzeczenia

Przedmiotem sprawy zakończonej dzisiejszym prawomocnym wyrokiem było wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu określającej warunki prowadzenia robót melioracyjnych, w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego. Po wznowieniu postępowania, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu decyzją z 26 kwietnia 2019 r. wniósł sprzeciw wobec realizacji przedsięwzięcia. Po wniesieniu odwołania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie decyzją z 31 lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 26 kwietnia 2019 r.

Skargę na decyzję z 31 lipca 2019 r. wniósł inwestor. Wyrokiem z 11 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z 31 lipca 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 26 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w sprawie istniały podstawy wznowienia postępowania.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosła organizacja społeczna oraz organ - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Wyrokiem z 26 marca 2024 r. III OSK 3411/21 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną organu jako wniesioną z uchybieniem terminu oraz oddalił skargę kasacyjną organizacji społecznej.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z 26 marca 2024 r. III OSK 3411/21 wskazując, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie.

W dzisiejszym wyroku w sprawie III OSK 1974/24 Naczelny Sąd Administracyjny wznowił postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie uznając, że skarga kasacyjna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została wniesiona w terminie i jednocześnie oddalił skargę kasacyjną tego organu.

NSA uznał, że ujawnienie w trakcie realizacji inwestycji przekroczenia deklarowanej powierzchni przekształconej (ponad 2 ha) nie stanowiło nowej okoliczności istniejącej w chwili wydania decyzji z 6 maja 2015 r., a więc nie mogło być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd podkreślił konieczność rozróżnienia wadliwości decyzji administracyjnej od jej nieprawidłowej realizacji, podkreślając, że naruszenia powstałe na etapie wykonywania decyzji powinny być przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania.

NSA nie podzielił także zarzutu kasacyjnego organu podnoszącego naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełniało wszystkie wymogi i umożliwiało kontrolę instancyjną. Sąd zaznaczył, że przepis ten nie może służyć do kwestionowania samej oceny prawnej. Ponadto NSA nie dopatrzył się naruszenia art. 153 p.p.s.a., akcentując, że na etapie wydawania decyzji inwestor deklarował parametry inwestycji, które nie kwalifikowały jej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a późniejsze odstępstwa nie świadczą o wadliwości samej decyzji określającej warunki prowadzenia robót melioracyjnych.

*Sprostowanie do informacji prasowych w związku z wyrokiem NSA z 14 kwietnia 2026 r. III OSK 1974/24 - link do sprostowania

W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia sądy administracyjne rozstrzygały, czy po przekroczeniu limitu przychodów uprawniającego do stosowania preferencyjnej 9-proc. stawki podatku dochodowego od osób prawnych podatnik może opodatkować dochód częściowo według stawki 9 proc., a częściowo według 19 proc.

Spółka twierdziła, że możliwe jest zastosowanie dwóch stawek jednocześnie – do wysokości limitu 2 mln euro według stawki 9 proc., a od nadwyżki według 19 proc. W tym celu złożyła korektę zeznania CIT-8 i wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty.

Organy podatkowe nie zgodziły się z tym stanowiskiem. Wskazały, że przepisy u.p.d.o.p. nie przewidują mechanizmu dzielenia dochodu na części opodatkowane różnymi stawkami. Ich zdaniem przekroczenie limitu przychodów skutkuje utratą prawa do preferencyjnej stawki i koniecznością opodatkowania całości dochodu według stawki 19 proc.

Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uznając, że warunkiem stosowania 9-proc. stawki u.p.d.o.p. jest nieprzekroczenie limitu przychodów przez cały rok podatkowy. Nawet minimalne przekroczenie progu powoduje utratę prawa do preferencji w odniesieniu do całego dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził tę wykładnię. Podkreślił, że preferencyjna stawka u.p.d.o.p. ma charakter wyjątku i może być stosowana wyłącznie przy spełnieniu ustawowych warunków przez cały rok. Brak jest podstaw prawnych do jednoczesnego stosowania dwóch stawek w jednym roku podatkowym. Przyjął także, że nie zostały naruszone żadne zasady stanowienia i wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją RP.  W konsekwencji przekroczenie limitu przychodów oznacza obowiązek opodatkowania całego dochodu według stawki 19 proc.

Link do orzeczenia

Sprawa dotyczyła bezczynności Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej obejmującego korespondencję kierowaną do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, w szczególności pisma dotyczące weryfikacji statusu aptek prowadzonych przez tę stronę. Organ uznał, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, powołując się m.in. na ich „wewnętrzny” charakter.

NSA wskazał, że pojęcie informacji publicznej, określone w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, ma charakter szeroki i obejmuje każdą informację odnoszącą się do działalności organów władzy publicznej oraz realizacji przez nie zadań publicznych. Kwalifikacja danej informacji jako publicznej nie zależy od celu, w jakim wnioskodawca jej żąda, ani od tego, czy dotyczy ona jego indywidualnej sprawy. 

Ponadto, kryterium „sprawy własnej” nie może stanowić podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej ma charakter publicznego prawa podmiotowego i przysługuje każdemu, bez konieczności wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której ta sama informacja miałaby charakter publiczny lub niepubliczny w zależności od podmiotu występującego z wnioskiem, co pozostawałoby w sprzeczności z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

NSA podkreślił jednocześnie, że z zakresu informacji publicznej wyłączone są dokumenty prywatne oraz informacje odnoszące się wyłącznie do sfery prywatnej. Dokument prywatny nie uzyskuje charakteru informacji publicznej tylko dlatego, że znajduje się w aktach organu. Natomiast dokumenty wytworzone przez organ w związku z wykonywaniem jego kompetencji, w tym dokumenty dotyczące konkretnych spraw, co do zasady stanowią informację publiczną.

NSA wyjaśnił również, że pojęcie dokumentu wewnętrznego obejmuje dokumenty służące wymianie informacji wewnątrz struktury organizacyjnej organu, mające charakter roboczy, przygotowawczy lub organizacyjny, które nie są kierowane na zewnątrz i nie wyrażają stanowiska organu. Dokumenty takie stanowią element procesu decyzyjnego i nie podlegają udostępnieniu. Nie każdy jednak dokument powiązany z działalnością organu może zostać uznany za dokument wewnętrzny. Kluczowe znaczenie ma to, czy dokument został skierowany do podmiotu zewnętrznego oraz czy posiada walor oficjalności. Dokumenty mające charakter oświadczeń woli organu, kierowane do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne i mogące wywoływać skutki w sferze zewnętrznej, nie mieszczą się w kategorii dokumentów wewnętrznych. Z tego powodu NSA uznał, że pisma kierowane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, sporządzone po zakończeniu postępowań administracyjnych i odnoszące się do wykonywania zadań publicznych, mają charakter dokumentów urzędowych. Okoliczność, że organy pozostają w relacji nadzorczej, nie nadaje tego rodzaju dokumentom charakteru wewnętrznego. Artykuł 115 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo farmaceutyczne, regulujący uprawnienia nadzorcze Głównego Inspektora Farmaceutycznego, nie stanowi podstawy do uznania takiej korespondencji za dokumentację wewnętrzną, lecz potwierdza odrębność podmiotów, między którymi następuje wymiana informacji.

W konsekwencji NSA podzielił stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną, a organ – odmawiając ich udostępnienia bez wydania decyzji – pozostawał w bezczynności. W takiej sytuacji zasadne było zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie NSA podkreślił, że zobowiązanie do rozpoznania wniosku nie jest równoznaczne z zobowiązaniem do udostępnienia informacji publicznej. Sposób rozpoznania wniosku pozostaje w gestii organu, do którego strona zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej.

Link do orzeczenia