Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

Sprawa rozpatrywana przez NSA dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej - Szpital Powiatowy w [...] od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę SPZOZ na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z 1 lutego 2021 r. w przedmiocie uznania praktyki polegającej na niezapewnieniu pacjentom odpowiedniej jakości wody za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów.

Oddalając skargę kasacyjną NSA wskazał, że w sprawie nie było sporne wystąpienie przekroczonej normy dopuszczalnej liczby bakterii z rodzaju [...] w wodzie oraz dokonane przez organy inspekcji sanitarnej czynności, lecz ocena postępowania podmiotu leczniczego po wystąpieniu ww. uchybienia i to, czy tym samym doszło do naruszenia zbiorowych praw pacjentów.

W ocenie NSA Szpital nie zapewniał pacjentom bezpieczeństwa zdrowotnego, a podejmowane przez SPZOZ działania nie były bezzwłoczne i skuteczne. Rzecznik Praw Pacjenta nie posiada uprawnień pozwalających na merytoryczną ocenę spełniania przez placówkę medyczną wymogów sanitarnych. Rozstrzygając w przedmiocie naruszenia praw pacjenta zobligowany jest uwzględnić stanowisko podmiotów uprawnionych do takiej oceny, a następnie przeprowadzić własne postępowanie w zakresie ustalenia, czy doszło do zapewnienia pacjentom bezpieczeństwa przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Podmiot leczniczy ma obowiązek spełniać wymagania określone m.in. w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. 2017 r. poz. 2294). Wystarczające w tym zakresie – dla stwierdzenia naruszenia praw pacjenta – jest samo zagrożenie zakażeniem bakterią, a nie jego faktyczne wystąpienie. Twierdzenia skarżącego, że w latach 2019-2020 nie występowali pacjenci zarażeni bakteriami [...], same z siebie nie mogą stanowić o podjęciu wystarczających i skutecznych działań zmierzających do usunięcia przyczyny powstania zagrożenia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, że zaniedbań Szpitala nie usprawiedliwia argumentacja co do braku możliwości finansowych związanych z koniecznością modernizacji instalacji wodociągowej, czy pandemią COVID-19. Aby nie narazić się na zarzut naruszenia praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością i w odpowiednich warunkach sanitarnych, Szpital ma obowiązek reagować niezwłocznie i skutecznie na wszelkie stwierdzone uchybienia. Tymczasem Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny trzykrotnie nałożył na Szpital grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w decyzji. Wobec czego prawidłowe było zastosowanie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, gdyż praktykę Szpitala należało ocenić jako bezprawne i zorganizowane zaniechanie.

W konkluzji NSA uznał, że praktyka polegająca na niezapewnieniu pacjentom odpowiedniej jakości wody naruszała wynikające z art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających, określonym w odrębnych przepisach, wymaganiom sanitarnym.

Link do orzeczenia

Sprawa rozpatrywana przez NSA dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez przedsiębiorcę, któremu decyzją z 2 lutego 2021 r. organ I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1490; dalej jako: u.t.d.), cofnął licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wobec rażącego naruszenia określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności objętej licencją. Skarżący był trzykrotnie ostrzeżony o stwierdzonych naruszeniach, ale nie dostosował działalności do warunków wykonywania licencji. 

Oddalając skargę kasacyjną NSA wskazał, że przewidziany w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. stan rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych, określonych przepisami prawa, warunków wykonywania działalności objętej licencją zachodzi wtedy, gdy posiadacz (podmiot) licencji świadomie i dobrowolnie narusza (także jednorazowo) jednoznacznie i bezwarunkowo wyznaczony w samej licencji lub przepisach prawa powszechnie obowiązującego (w tym w aktach prawa miejscowego) obowiązek określonego zachowania, stanowiący przesłankę zgodnego z prawem wykonywania działalności licencyjnej. 

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wielokrotne nieprzestrzeganie przez posiadacza licencji jednoznacznego i bezwarunkowego obowiązku zapewnienia stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do gminnych (miejskich) taksówek osobowych, w postaci identyfikatora kierowcy taksówki osobowej – zawierającego fotografię kierowcy, jego imię i nazwisko, numer udzielonej przedsiębiorcy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i numer boczny taksówki, umieszczony wewnątrz taksówki w miejscu umożliwiającym swobodne odczytanie zawartych w nim informacji przez pasażera – wprowadzonego na podstawie art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe w drodze aktu prawa miejscowego, rażąco narusza przewidziane w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. „inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa”.

Link do orzeczenia

W rozpoznawanej sprawie podatnik w 2013 r. odziedziczył 1/2 części udziału w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym (dom jednorodzinny). Druga część przysługiwała jego siostrze. Aktem notarialnym z 2024 r. podatnik wraz z małżonką, na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej, nabył do majątku wspólnego pozostały udział wynoszący 1/2 części nieruchomości opisanej powyżej. Notariusz w dniu podpisania aktu notarialnego pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2% od wartości rynkowej przedmiotu umowy sprzedaży na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 170).

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej małżonkowie sformułowali pytanie, czy w związku z dokonanym nabyciem, byli uprawnieni do skorzystania ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 9 pkt 17 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych?

Stosownie do art. 9 pkt 17 tej ustawy zwalnia się od podatku: sprzedaż, której przedmiotem jest prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, jeżeli kupującym jest osoba fizyczna lub osoby fizyczne, którym w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie przysługiwało żadne z tych praw ani udział w tych prawach, chyba że udział ten nie przekracza lub nie przekraczał 50% i został nabyty w drodze dziedziczenia.

Zdaniem wnioskodawców, notariusz w dniu podpisania aktu notarialnego niesłusznie pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2% od wartości rynkowej przedmiotu umowy sprzedaży na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy należało zastosować zwolnienie, o którym mowa w treści przepisu art. 9 pkt 17 ustawy.  Z treści wskazanego przepisu nie wynika bowiem wprost, że przedmiotowe zwolnienie nie dotyczy sytuacji, w których dochodzi do sprzedaży udziału w prawach w nim wymienionych.

Zdaniem zaś Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej skoro przedmiotem nabycia był wyłącznie udział w prawie własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego, to w takiej sytuacji wnioskodawcy nie mogli skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa art. 9 pkt 17 ustawy. Odnosząc się do twierdzenia wnioskodawców, iż udział w nieruchomości jest formą prawa własności, a co za tym idzie, jego nabycie powinno zostać objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych organ interpretacyjny stwierdził, że przepis ten jasno mówi o prawie własności jako przedmiocie sprzedaży, który może korzystać ze zwolnienia. Dlatego nie należy odnosić treści tego przepisu do udziału w tym prawie.
Uchylając zaskarżoną indywidualną interpretację podatkową Sąd pierwszej instancji uznał stanowisko organu za nieprawidłowe.

Oddalając skargę kasacyjną organu Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że do nabycia przez małżonków udziału do ½ części we własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym – domem jednorodzinnym, w sytuacji posiadania już przez jednego z małżonków pozostałego udziału w tej nieruchomości, może mieć zastosowanie zwolnienie od podatku od czynności cywilnoprawnych o jakim mowa w art. 9 pkt 17 ustawy. Nie może zostać uznana za uprawnioną wykładnia prezentowana przez organ a sprowadzająca się do tezy, że skoro w analizowanym przepisie ustawodawca stanowi jedynie o prawie własności, to zwolnieniem nie może być objęty udział w takim prawie. 
Należy bowiem nadmienić, że ustawodawca decydując się na wprowadzenie zwolnienia podatkowego z art. 9 pkt 17 ustawy realizuje także pozafiskalny cel opodatkowania. Dlatego również w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oprócz wykładni językowej, przy ustaleniu zakresu sytuacji objętych sporną regulacją trzeba uwzględnić cel tego zwolnienia podatkowego. Cel ten sprowadza się do umożliwienie osobom fizycznym nabycia swojego pierwszego mieszkania lub domu z rynku wtórnego na preferencyjnych warunkach, a zatem ze zwolnieniem z obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Link do orzeczenia 

Sprawa dotyczyła oceny prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji organu I instancji, dokonanego w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Organ odwoławczy, po stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, odmówił przywrócenia tego terminu, uznając doręczenie za skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie wydane w tym przedmiocie, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu.

NSA wskazał, że instytucja doręczenia zastępczego przewidziana w art. 44 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady doręczania pism do rąk adresata lub osób upoważnionych do odbioru korespondencji, wobec czego przepisy regulujące tryb doręczenia przez awizo muszą być wykładane i stosowane w sposób ścisły. Uchybienie jakiemukolwiek z wymogów tej procedury powoduje, że organ nie może skutecznie powołać się na fikcję prawną doręczenia, a brak zawiadomienia, o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., lub wątpliwość, czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym.

W tej sprawie wystąpiła istotna rozbieżność między dwoma dokumentami pochodzącymi od operatora pocztowego: wydrukiem z usługi Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru (EPO), z którego wynikało dwukrotne awizowanie przesyłki, oraz adnotacjami poczynionymi przez listonosza na kopercie, wskazującymi tylko na jedną awizację, bez informacji o drugim awizowaniu i miejscu pozostawienia przesyłki. Oba te dokumenty korzystają z domniemania prawdziwości jako pochodzące od operatora wyznaczonego, realizującego zadanie publiczne w zakresie doręczania pism organów administracji, a pomiędzy nimi nie powinno być rozbieżności. Skoro listonosz poczynił adnotacje na kopercie co do awizacji, ustalenia organu potwierdzające spełnienie wymagań z art. 44 k.p.a. nie mogły odwoływać się wyłącznie do informacji wynikających z EPO – dokument ten nie może być traktowany jako wyłączny dowód zdarzeń relewantnych na gruncie tego przepisu.

NSA podkreślił, że w świetle wyjątkowości instytucji doręczenia zastępczego oraz zasady zaufania do organów państwa (art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1 k.p.a.), istotne wątpliwości co do zachowania warunków przewidzianych w art. 44 k.p.a. powinny być rozstrzygane na korzyść strony, a nie na korzyść organu. W konsekwencji, w przypadku niezgodności informacji z EPO z adnotacjami na kopercie dotyczącymi drugiego awizowania, nie dochodzi do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, co uzasadnia przyjęcie, że termin do wniesienia odwołania nie zaczął biegu.

Link do orzeczenia

Sprawa dotyczyła odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z uwagi na niespełnienie minimalnej odległości od autostrady określonej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, że planowana inwestycja jest zlokalizowana poza terenem zabudowy, wobec czego odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady powinna wynosić co najmniej 50 m.

NSA wskazał, że pojęcie „terenu zabudowy”, użyte w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowi autonomiczne pojęcie tej ustawy i nie może być utożsamiane ani z „terenem zabudowy” występującym w przepisach wykonawczych dotyczących dróg publicznych, ani z „obszarem zabudowanym” w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Również samo położenie nieruchomości w granicach administracyjnych miasta nie przesądza jeszcze o uznaniu jej za teren zabudowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ocena, czy planowana inwestycja znajduje się na terenie zabudowy, wymaga każdorazowo ustalenia rzeczywistego sposobu zagospodarowania i funkcji danego obszaru. Nie jest wystarczające odwołanie się do oznaczeń wynikających z przepisów o ruchu drogowym ani do granic administracyjnych miasta. Organ powinien dokonać ustaleń w oparciu o materiał dowodowy obrazujący faktyczne cechy terenu oraz charakter otaczającej zabudowy. Organ zobowiązany jest zatem ustalić, czy planowana inwestycja ma być realizowana na terenie zabudowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a następnie – w zależności od wyniku tych ustaleń – rozstrzygnąć o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Link do orzeczenia

Sprawa dotyczyła skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych o odmowie stwierdzenia naruszenia przepisów RODO** w związku z przekazaniem przez bank danych osobowych klienta radcy prawnemu świadczącemu na rzecz banku usługi z zakresu ochrony danych osobowych. Skarżąca twierdziła, że bank bez podstawy prawnej udostępnił jej dane, w tym adres IP, a radca prawny przetwarzał je bezprawnie.

NSA wskazał, że przekazanie danych osobowych przez bank na rzecz radcy prawnego nastąpiło na podstawie dwóch niezależnych stosunków prawnych. Po pierwsze, na podstawie umowy powierzenia przetwarzania danych zawartej zgodnie z art. 28 ust. 3 RODO. Po drugie, w związku ze świadczeniem przez radcę prawnego pomocy prawnej na rzecz banku, co znajduje podstawę w art. 104 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, dopuszczającym przekazywanie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom i radcom prawnym świadczącym pomoc prawną na rzecz banku. Nawet jeżeli określone dane wykraczały poza zakres przewidziany w umowie powierzenia, nie oznaczało to automatycznie bezprawności ich przekazania. W zakresie wykonywania pomocy prawnej radca prawny nie działa bowiem wyłącznie jako podmiot przetwarzający dane w imieniu administratora, lecz co do zasady jako odrębny administrator danych osobowych. Status ten wynika z charakteru zawodu radcy prawnego oraz obowiązku samodzielnego świadczenia pomocy prawnej.

Świadczenie pomocy prawnej może wymagać przetwarzania danych osobowych zarówno klientów podmiotu korzystającego z pomocy prawnej, jak i innych osób, których dane zostały przekazane przez klienta lub pozyskane w toku wykonywania usług prawnych. Zakres danych niezbędnych do realizacji tego celu zależy od okoliczności konkretnej sprawy i nie musi pokrywać się z zakresem danych wskazanych w umowie powierzenia przetwarzania danych.

NSA nie podzielił stanowiska strony, że bank powinien był ograniczyć przekazywane informacje do danych zanonimizowanych. Uznał, że bank miał prawnie uzasadniony interes w uzyskaniu profesjonalnego wsparcia prawnego w zakresie ochrony danych osobowych, a przekazanie danych radcy prawnemu służyło realizacji tego celu. Obowiązki wynikające z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz Kodeksu Etyki Radcy Prawnego stanowią istotny element ochrony danych osobowych przekazywanych w związku ze świadczeniem pomocy prawnej. Tajemnica zawodowa obejmuje zarówno informacje uzyskane od klienta, jak i dokumenty oraz korespondencję powstałe w związku ze świadczeniem pomocy prawnej, a radca prawny ma obowiązek zabezpieczenia tych informacji przed nieuprawnionym ujawnieniem.

* analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 17 czerwca 2026 r. III OSK 2175/24.
** rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnik świadczył usługi polegające na przygotowaniu i dostarczeniu klientowi kompleksowych diet zapewniających pełne codzienne wyżywienie. Diety składają się z kilku posiłków o konkretnych parametrach kalorycznych, jest to tzw. dieta pudełkowa. W zakresie opisanej sprzedaży przedsiębiorca najpierw stosował stawkę 8% podatku VAT, a następnie - uznając, że jest to dostawa gotowych posiłków, która powinna podlegać opodatkowaniu stawką 5% - złożył korekty deklaracji VAT i wniósł o stwierdzenie nadpłaty.

Organy podatkowe uznały, że w sprawie mamy do czynienia z dostawą towaru (świadczeniem złożonym) w postaci kompleksowych diet zapewniających pełne całodzienne wyżywienie. Przedmiotowe świadczenie składało się z wielu posiłków (odrębnych gotowych dań) oraz ich codziennych dostaw. W konsekwencji, realizacja świadczenia polegająca na dostawie towaru wiązała się z koniecznością wykonania przez podatnika usług wspomagających, co determinuje świadczenie jako klasyfikowane do PKWIU 56 "Usługi związane z wyżywieniem", przy czym – przyporządkowanie tego towaru (diety) do ww. grupowania PKWiU 56 nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy. W sprawie komponent usługowy nie jest wiodący i jedynie wspomaga dostawę towaru, zatem podatnik świadczy dostawę towaru, wspomaganą jednak drugorzędnymi elementami usługowymi.

Oddalając skargę sąd pierwszej instancji uznał, że organy prawidłowo zaklasyfikowały czynności opodatkowane wykonywane przez skarżącego do działu 56 PKWiU oraz prawidłowo określiły stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8%.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony. Zdaniem NSA, prawidłowo zarówno organy podatkowe, jak i sąd pierwszej instancji uznały, że wykonywane przez skarżącego czynności opodatkowane winny być klasyfikowane jako usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 2015), a uznanie czynności opodatkowanej za dostawę towaru nie stanowi przeszkody do takiej kwalifikacji. Usługi związane z wyżywieniem stanowią bowiem szerszą kategorię niż jedynie usługi restauracyjne, ale obejmują też dostawę towarów spożywczych z usługami dodatkowymi, podporządkowanymi tej dostawie. Oferowane przez skarżącego całodzienne diety stanowią kompozycję posiłków o określonej kaloryczności. Firma skarżącego oferuje więc zbilansowane pod względem zapotrzebowania energetycznego posiłki na cały dzień. Diety są opracowane w taki sposób, aby klient dostarczył sobie określoną liczbę kalorii. Dostawie towaru towarzyszy więc pewnego rodzaju usługa polegająca na opracowaniu wariantów diety. W oparciu o przedstawione przez skarżącego informacje klient dokonuje wyboru dania bądź całej diety. W świadczeniu kompleksowym mieści się całość działań po przyjęciu zamówienia, co czyni ze skarżącego placówkę gastronomiczną, gdyż jego działania obejmują nie tylko dostarczenie gotowego posiłku (lub posiłków składających się na dietę), ale jego wcześniejsze przygotowanie po zamówieniu przez klienta. W konsekwencji skarżący nie zdołał skutecznie zakwestionować stanowiska, że dostarczane w ramach diet posiłki są gotowe bezpośrednio do spożycia. Rekomendowane przez skarżącego czynności, tj. wymieszanie czy podgrzanie mogą poprawić walory smakowe dania, co nie oznacza, że danie nie jest gotowe.

Link do orzeczenia

Sprawa dotyczyła uznania za nienależnie świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego opiekunce osoby z niepełnosprawnością za okres, za który osobie wymagającej opieki przyznano także świadczenie wspierające.

NSA wskazał, że od 1 stycznia 2024 r. ustawodawca wprowadził nowy model wsparcia osób z niepełnosprawnościami oparty na świadczeniu wspierającym przysługującym bezpośrednio osobie wymagającej wsparcia. Świadczenie to ma pierwszeństwo przed świadczeniem pielęgnacyjnym przyznawanym opiekunowi na dotychczasowych zasadach. W konsekwencji nie jest dopuszczalne pobieranie obu świadczeń za ten sam okres. Zgodnie z art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, uznaje się za świadczenie nienależnie pobrane. Przepis ten wprowadza szczególną regulację odnoszącą się do zbiegu obu świadczeń i opiera się wyłącznie na przesłance obiektywnej, tj. pokrywaniu się okresów pobierania świadczeń.

Dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane w takiej sytuacji nie jest konieczne wykazanie, że opiekun już w chwili pobierania świadczenia miał świadomość, że utraci do niego prawo. Odmienne stanowisko prowadziłoby do pozbawienia praktycznego znaczenia art. 63 ust. 11 ustawy o świadczeniu wspierającym, ponieważ w każdym przypadku możliwe byłoby powoływanie się na brak wiedzy o przyszłym przyznaniu świadczenia wspierającego z datą wcześniejszą. Utrata prawa do świadczenia pielęgnacyjnego następuje od dnia, od którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał osobie z niepełnosprawnością świadczenie wspierające, niezależnie od tego, że decyzja została wydana później i obejmuje okres wcześniejszy. Jeżeli zatem świadczenie wspierające zostało przyznane od daty wcześniejszej niż data wydania rozstrzygnięcia, świadczenie pielęgnacyjne pobrane za ten sam okres staje się świadczeniem nienależnie pobranym. 

Link do orzeczenia