Strona prowadziła działalność obejmująca wymianę i naprawę opon w pojazdach, wytwarzając tym samym odpady w postaci zużytych opon. Na podstawie porozumienia strona przekazała organizacji społecznej nieodpłatnie opony na potrzeby powstającego ogrodu permakulturowego. To skutkowało wymierzeniem stronie opłaty podwyższonej na podstawie art. 293 ust. 4 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.), zgodnie z którym na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody (…) podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 1,0 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania.

Ostateczna decyzja wymierzająca stronie opłatę podwyższoną została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który uwzględnił skargę, a wyrok ten był przedmiotem skargi kasacyjnej organu administracji.

Oddalając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że art. 293 ust. 4 p.o.ś. jest przepisem szczególnym wobec art. 293 ust. 3 p.o.ś., który przewiduje obowiązek poniesienia opłaty za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Nie można jednak przyjąć, że art. 293 ust. 4 p.o.ś. przewiduje opłatę podwyższoną za samo pozbycie się odpadów w określonym miejscu podlegającym ochronie. Przepis ten nakazuje bowiem naliczać opłatę „za każdą dobę składowania” (a więc nie chodzi o czynność jednorazową jaką jest pozbycie się). Wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska na podstawie art. 293 ust. 4 pkt 2 p.o.ś. wymaga zatem stwierdzenia, że w rezultacie pozbycia się odpadów miało miejsce składowanie odpadów na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody.