Strona główna - Naczelny Sąd Administracyjny

W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia sądy administracyjne rozstrzygały, czy po przekroczeniu limitu przychodów uprawniającego do stosowania preferencyjnej 9-proc. stawki podatku dochodowego od osób prawnych podatnik może opodatkować dochód częściowo według stawki 9 proc., a częściowo według 19 proc.

Spółka twierdziła, że możliwe jest zastosowanie dwóch stawek jednocześnie – do wysokości limitu 2 mln euro według stawki 9 proc., a od nadwyżki według 19 proc. W tym celu złożyła korektę zeznania CIT-8 i wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty.

Organy podatkowe nie zgodziły się z tym stanowiskiem. Wskazały, że przepisy u.p.d.o.p. nie przewidują mechanizmu dzielenia dochodu na części opodatkowane różnymi stawkami. Ich zdaniem przekroczenie limitu przychodów skutkuje utratą prawa do preferencyjnej stawki i koniecznością opodatkowania całości dochodu według stawki 19 proc.

Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uznając, że warunkiem stosowania 9-proc. stawki u.p.d.o.p. jest nieprzekroczenie limitu przychodów przez cały rok podatkowy. Nawet minimalne przekroczenie progu powoduje utratę prawa do preferencji w odniesieniu do całego dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził tę wykładnię. Podkreślił, że preferencyjna stawka u.p.d.o.p. ma charakter wyjątku i może być stosowana wyłącznie przy spełnieniu ustawowych warunków przez cały rok. Brak jest podstaw prawnych do jednoczesnego stosowania dwóch stawek w jednym roku podatkowym. Przyjął także, że nie zostały naruszone żadne zasady stanowienia i wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją RP.  W konsekwencji przekroczenie limitu przychodów oznacza obowiązek opodatkowania całego dochodu według stawki 19 proc.

Link do orzeczenia

W dniu 20 kwietnia 2026 r. w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego odbyło się Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA. Po przeprowadzeniu tajnego głosowania w sprawie podjęcia uchwały w przedmiocie kompetencji Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA do opiniowania kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa, większością głosów podjęta została uchwała o nieopiniowaniu kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa.

Sędzia Jerzy Stelmasiak przejdzie w stan spoczynku z dniem 1 czerwca 2026 r.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 9 grudnia 1996 r. nr  S.P. 112-28-96 został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w ówczesnym Ośrodku Zamiejscowym w Lublinie. Po reformie sądownictwa administracyjnego orzekał w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie. Z dniem 1 maja 2009 r. został przeniesiony do orzekania w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeka w Wydziale III tej Izby.

Sprostowanie w związku z informacjami prasowymi, które ukazały się między innymi na portalu TVN24 (link) oraz Interia Wydarzenia (link).

Wbrew informacjom prasowym opublikowanym dziś między innymi na portalu TVN24 i Interia Wydarzenia, skarga kasacyjna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2389/19, w sprawie III OSK 1974/24 (link do notatki prasowej) nie została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny, lecz oddalona dzisiejszym wyrokiem.

Z ustnych motywów rozstrzygnięcia nie wynika również w żadnej mierze, że zgoda na budowę obiektu w postaci Zamku w Stobnicy jest legalna czy też, że budowla została w pełni zalegalizowana. Rozpoznawana sprawa dotyczyła wyłącznie kwestii procesowej w postaci przesłanek wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej określenia warunków prowadzenia robót melioracyjnych.

Z ustnych motywów rozstrzygnięcia wynikało również, że ewentualne nieprawidłowości w realizacji tego przedsięwzięcia mogą stanowić podstawę do prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, ale inicjatywa w tym zakresie należy do właściwego organu administracji publicznej.

W dniach 13-14 kwietnia 2026 r. w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego odbyła się Konferencja sędziów Izby Finansowej NSA, uczestniczyli w niej również sędziowie wojewódzkich sądów administracyjnych. W pierwszym dniu Konferencji zaprezentowane zostało orzecznictwo NSA dotyczące zwolnień od opodatkowania w podatku od towarów i usług oraz omówiono problemy związane ze stosowaniem przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wśród poruszonych tematów znalazły się także zagadnienia związane z opodatkowaniem infrastruktury kolejowej podatkiem od nieruchomości w kontekście orzecznictwa TSUE i NSA oraz nowymi definicjami budynków i budowli w ustawie o podatku od nieruchomości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych.

W drugim dniu Konferencji omawiane były tematy dotyczące Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) – jego znaczenia dla rozliczeń VAT, uproszczenia i przyspieszenia kontroli oraz uszczelnienia systemu opodatkowania VAT. Przedstawione ponadto zostały problemy związane z wdrożeniem systemu e-doręczeń w postępowaniach podatkowych – ocena skuteczności doręczenia na tle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczenie decyzji jako czynność materialno-techniczna nie może stanowić samodzielnego przedmiotu skargi na bezczynność.
W ocenie skarżącej brak prawidłowego doręczenia oznaczał, że decyzja nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, a tym samym sprawa nie została załatwiona w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, uznając, że skarga na bezczynność w przedmiocie doręczenia decyzji jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił to stanowisko, że skarga na bezczynność – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. – dotyczy prowadzenia postępowania jako całości, zmierzającego do wydania aktu lub podjęcia czynności, a nie poszczególnych elementów tego postępowania. Nie jest zatem dopuszczalne wyodrębnianie pojedynczych czynności procesowych, takich jak doręczenie decyzji, jako samodzielnego przedmiotu skargi na bezczynność.

NSA wskazał również, że doręczenie decyzji ma charakter czynności materialno-technicznej, która nie kształtuje praw ani obowiązków strony. Jej funkcją jest jedynie wywołanie skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminów procesowych. W konsekwencji ewentualne nieprawidłowości w doręczeniu mogą być badane w ramach kontroli legalności decyzji lub w toku postępowania odwoławczego, a nie w drodze odrębnej skargi na bezczynność.

NSA odniósł się także do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., wskazując, że przepis ten nie służy zaskarżaniu poszczególnych czynności w toku postępowania, lecz dotyczy bezczynności w sprawach, których rezultat (akt lub czynność) nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu. Nie może on stanowić podstawy do objęcia kontrolą sądu administracyjnego samej czynności doręczenia.

Link do orzeczenia